Bijna prijs in Hoogeveen

Bert Dollekamp

Het derde team had een week tevoren al haar visitekaartje afgegeven, door Hoogeveen 1 in de provinciale competitie het nakijken te geven. Onze fier de ranglijst aanvoerende zuiderburen waren er derhalve allerminst gerust op, zeker met de benauwde 10-10 van vorig jaar nog in het achterhoofd. Het werd inderdaad opnieuw een echte wedstrijd en we hebben ze laten zweten, zo was de teneur na de nipte 11-9 nederlaag. Over de tactiek waren we het na het bekend worden van de paringen snel eens. Niet teveel treuzelen tegen de snelle spitsen Hakvoort en Stempher, die ons vorig jaar behoorlijk dwars zaten. En meer in het algemeen de partijen aan de praat houden, zodat de opponent vanzelf last van de kampioenskoorts zou krijgen met interessante kansen.
En dat lukte ons over het algemeen heel behoorlijk. Enkele nader te bespreken misperen deden ons uiteindelijk de das om, al waren de betrokkenen bij een doorslaand succes, wat gezien het spelverloop niet geheel ondenkbaar was, als Helden van Hijken op de schouders gegaan.

We bespreken de partijen in volgorde van afloop.

Bord 4: Bert Dollekamp – Natalia Sadowska 0-2

Van mijn broerste broer kreeg ik zondag een bemoedigend mailtje, waarin hier niet nader te specificeren finesses van het vrouwenspel centraal stonden, maar wie Evert een beetje kent kan er naar raden. Na mijn commentaar op Toernooibase wist hij naar eigen zeggen genoeg en heeft de partij niet meer tot zich genomen.
Hierbij de bedoelde tekst:
“Nog een meevaller dat het maar 0-2 was.
Hulde aan mijn tegenstandster voor het adequaat hanteren van stoffer en blik. Na 16 … 17-22 sta ik mooi te kijk. De betreurde Gerrit Hanouwer zou zeggen: “Verbeter je wat!”

Bijvoorbeeld met 21. 29-23! 18×38 22.42×33! En er staat weer een stand op het bord. Gerrit had het zich uit de vermeende puinhopen opdoemende buitenkansje ongetwijfeld meteen gezien. Evenals mijn negen teamgenoten. Spiet mie donders. Voor de ongeletterden onder U: Gerrit was de Kampioen van de Florakade. Ga naar Het Noorden: De Wondere Wereld van Gerrit Hanouwer. Genieten!“

Zodat ik zondagochtend teamchef Henk Kalk op zijn vraag naar mijn mentale gesteldheid kon melden dat ik ongebroken was en naast honderd strafregels braaf mijn verslagje zou schrijven.

Bord 3: Maarten Wichgers – Henk Kalk 0-2

De voorzitter van Hoogeveen speelt een opmerkelijk solide seizoen waarin hij zonder nederlaag een mooie plus drie score had opgebouwd. Die score is Maarten gegund, maar het is vermoedelijk toch ook deels te danken aan de bescherming die de KNDB deze erkende tijdnoodfreak sinds vorig jaar biedt met de treurige introductie van de Fischer bonus, in mijn ogen een nagel aan de doodskist van ons mooie spel, en derhalve een enorme beleidmatige blunder van FMJD en KNDB, die zo snel als mogelijk ongedaan moet worden gemaakt. Tenminste als we aan onze sport, het publiek, de sponsors, de aandacht in de media, de sociale functie, de plasnood van 50 plussers en de kantine inkomsten tegemoet willen komen.
Maar de vermaledijde regel heeft Maarten een prachtig repeterend ritme van narrow escapes opgeleverd. Nog steeds komt hij elke partij in grote tijdnood, maar daarvan heeft vooral de tegenstander last. Ik geef je het te doen om je rust te bewaren als de opponent tientallen zetten lang de laatste minuut laat wegtikken en dan vlak voor de vlag valt weer een minuutje bijscoort. Maar Henk was in de gelukkige omstandigheid dat hij na de zogeheten Clerc opening in een toch wat zorgelijke stelling Maarten nog vóór het ingaan van diens tijdneurose met een puntig zetje en dito afspel wist te verschalken:

Na het gespeelde 32. 45-40? (eerst 43-39 is aangewezen) sloeg Henk toe met 32. 17-22 33. 28×26 16-21 34. 26×17 27-32 35. 38×27 24-30 36. 35×24 20×49. En had vervolgens nog tijd genoeg om het secuur manoevrerend af te maken: 37. 27-22 49-16 38. 40-35 16-07 39. 42-38 07-40 40. 38-33 40×49 41. 22-18 49-44 en wit gaf op.


Bord 9: Michel Stempher – Berend Plijter 1-1

De witspeler heeft zich de laatste jaren aardig in de kijker gespeeld, is met plus 4 topscorer van zijn team en had vorige week een prima start bij de halve finales, waarin hij bijna Wouter Sipma te grazen nam en vanuit een kromme positie Nick Hoving verraste met een verborgen geintje.
Maar ja, Berend Plijter in goeden doen is toch van een andere orde. Als er een kan om gaan met de verassingen die ons spel te bieden heeft is het Berend toch wel. Kromme standen van het genre Stempher en Hoving zijn voor hem gesneden koek. Maar er is meer aan de hand. Sinds kort heeft Berend zich een iets aangepaste stijl aangemeten. Hij merkte dat opponenten vaak nogal passief opereerden, net zo lang wachtend tot de geniale fratsen des Plijters buiten hun oevers traden. Om vervolgens slinks profiterend de grote strateeg uit te hangen. Daar heeft Berend even niet zoveel trek meer in. En dus werd het passieve 1.35-30 weerlegd met 1. … 19-23! Zo deed Otto Drenth het vroeger al en ook verder waren de paralellen met het spel van de Drentse recordkampioen opmerkelijk.

In de diagramstand verbreekt Berend fijn getimed de Pyramide met 25. …. 8-12!
Ruiltje hier, ruitje daar, zich niet te groot voelen voor een getimed uitstapje naar 35. De Hoogeveen teamchef bereikte naar eigen zeggen “geen moer” (quote: site Hoogeveen), maar kan zichzelf bij dergelijk tegenspel nauwelijks verwijten maken. Eerder verdient hij een Compliment voor zijn beheerste reactie waarmee hij zijn team per saldo een vol punt bezorgde. Want we gaan het nog beleven dat zogenoemde 1300 plussers tegen Berend hun hand overspelen en achter elkaar de pottenbak opgaan. Naspelen en genieten!

Bord 7. Rick Hakvoort – Harry de Groot 2-0

Ligt het nou aan mij of heb ik ontregeld als ik zelf was weinig kabaal gehoord rond het zevende bord? Niet ondenkbaar is dat Harry dermate in beslag genomen werd door de complexe stand, dat hij zijn zetten dit keer niet voorzag van de gebruikelijke decibellen. Op zoek naar een verklaring raadplegen we het verslag van Michel Stempher op de Hoogeveen site:
Rick Hakvoort speelde een erg sterke wedstrijd tegen Harry de Groot. De Groot liet in de opening al merken geen angst te kennen voor de jeugdige speler van MTB en knalde vol in de aanval. Rick kwam hierdoor echter in zijn element en wist via een tegenaanval het gehele centrum te pakken. Dit centrum bleek uiteindelijk doorslaggevend voor de winst.
Er werd dus wel degelijk geknald. En hoe. Zodat de hamvraag luidt: Waar Ging Het Mis? Van de sterke wedstrijd van de witspeler is lange tijd weinig te zien. Vanuit de opening gaat het immers crescendo voor zwart. 1. 35-30? wordt voortvarend weerlegd. Aangezien het onbegonnen werk is Berend te kopiëren, kiest Harry voor het ultramoderne 1. … 17-22! Een spervuur van krachtzetten volgt. Een aanval met Walliaanse trekjes resulteert uiteindelijk in deze stand.

Even daarvoor kon 21-26 nog met op 37-32 slaan naar 37. Nu dreigt 33-29 etc. zodat zwart naar veld 32 moet. Na het opgeruimde 27-32 staat zwart nog steeds prettig. Maar na het gespeelde 27. … 28-32? 28. 37×28 23×32 komt zwart in de knoop met zichzelf. 29. 31-26 8-12 30. 48-42 06-11 31. 42-37 18-23 32. 37×28 23×32 33. 41-37! 32×41 34. 46×37. Tja daar zit je met je goeie gedrag. Vastgezet. Een stuk of 25 frustrerende zetten later gaf zwart het op.
Wat moeten we hier nu mee? Zullen we dat gewoon aan Harry overlaten? Op één zet na was het immers een topprestatie. Hooguit kunnen we je herinneren aan het een jaar geleden gegeven Advies:


Speel op het moment suprême de juiste zet!


Bord 6. Antoine Koster – Jaap Knipper 1-1

Had ik per abuis voor Jaap Knipper eerst Martin Dolfing in gevuld. Geen wonder voor wie de partij gezien heeft. Zoals Michel Stempher: “Antoine Koster trof in Jaap Knipper een speler die veel sterker speelt dan zijn rating doet vermoeden. Vanaf halverwege de partij restte de Hoogeveense speler niets anders dan verdedigen. Deze verdediging bleek sterk genoeg voor de remise.
Zo is het maar net. Jaap is een van onze beste spelers en misschien wel de beste. Hij kent namelijk als geen ander zijn eigen kracht. Gewoon een solide, vaak klassiek-achtige partij met een ruiltje hier en een ruiltje daar. Veel tegenstanders voelen zich ‘aan hun stand’ verplicht om van Jaap te winnen. En kunnen dan zomaar tegen een goed gemikte oorvijg oplopen. Maar het moet gezegd, Antoine kende ook na het zwaarbevochten punt tegen Martin zijn plaats en liet zich niet verleiden tot frivoliteiten. Een wel heel dun Koeperman aanvalletje werd door Jaap met ragfijn positiespel naar de randen gelokt.

Na het gespeelde 35. 30-25 koos zwart voor de vereenvoudiging met 22-27 36.32×21 17×26 en moest na 37.29-24 19×30 38.25×34 nog flink werken voor een punt. Het is tekenend voor het respect dat Jaap afdwingt. Je zult als kampioenskandidaat maar tegen geintjes als (13-18) 38-33 (19-23?) 37-31! en 29-24! aanlopen. Louter de gedachte dat zoiets er zomaar in kan komen, waarna pek en veren je deel is, kan het brein op beslissende momenten blokkeren. Een spanning die het trouwens niet haalt bij zo’n heerlijk degradatieduel, waar wij zoals bekend wel pap van lusten. Maar ik dwaal af. Jaap redt zich verder wel. We nemen een kijkje bij

Bord 10. Herm Jan Brascamp – Nick Waterink 1-1

Eindelijk weer een prima punt voor onze actieve en altijd positief gestemde DDB voorzitter. Hij was eraan toe na een intensief damjaar, waarin zijn geweldige inspanning rond het WK in Beilen en Emmen gepaard ging met een wat moeizame relatie met bord en schijven. Zo liep HJ op 31 oktober in Warnswerd al na tien zetten in een 2 om 3. Om de partij vervolgens nog bijna te winnen. Dergelijke onbalans past niet bij onze medewerker, die in goeden doen de evenwichtigheid in persoon is. Maar het gaat de goede kant op! Waarbij HJ zelf de richting aangeeft:

Tegen Nick ging het ongeveer net zo als de ronde daarvoor tegen Arnoud de Greef van DIOS. Ik dacht: nu doe ik het beter, ik wacht met 47-42. Maar ja, na bv. 11. 40-34 kan 1-6 en na 34-30 of 44-40 kan 12-17. Met 47-42 voorkom je dat. Hoe dan ook, van de leuke variant 11. 40-34 01-06 12. 34-30 20-24 13. 44-40 14-20 14. 25×14 09×20 15. 30-25 10-14 16. 39-34 kon niets komen. Tegen De Greef had ik daar wel een kans op, ik had daar 15. 30-25 moeten spelen met op 10-14 39-34.
Dus ik kwam weer in hetzelfde soort kerkhofmoeilijkheden. Het liep nu wat beter. Alleen een meevaller dat Nick een dam miste.

36. 48-42? 3-8? Hier ziet 36 … 24-29! 37. 34×23 12-18 38. 23×21 13-18 39. 22×13 14-19 40. 13×24 20×47 er inderdaad gevaarlijk uit. In de partij hield HJ gemakkelijker spel met een ruime remise als resultaat.
In bovenstaand stukje springt het woordje “kerkhofmoeilijkheden” eruit. Nogal wiedes. Daar moet je niet te vaak naar toe. Af en toe een bezoekje kan heel verfrissend zijn. Zo’n fijne Ghesthemprik bijvoorbeeld. Of op doorreis naar een sterke dam. Maar er zijn nog een stuk of 49 andere velden, elk met hun eigen charmes. Goede reis!

Bord 7. Joël Palmans – Jan Mente Drent 0-2

De veertig plussers onder ons kunnen hem nog wel dromen. Die mooie handzame Sijbrandspocket uit pak hem beet 1972 (was het nou net voor of net na Tons eerste wereldtitel?) van Jules Welling met een soort levensverhaal en een paar honderd summier geannoteerde partijen van de grootmeester zelf. Stuk voor stuk lekker in de hand liggende oogstrelende materie. Jaren later vond Ton de analyses meen ik maar van matige kwaliteit, maar voor ons was het juist helemaal goed. Geen ellenlange beschouwingen met twaalf ondervarianten, die in een normale werkweek niet waren door te komen. Maar puntige kanttekeningen, nog niet bedorven door ontnuchterende computerprogramma’s. Die hadden we helemaal niet nodig, want een zet van Sijbrands was gewoon in orde.
Ik vermoed dat Jan Mente die pocket nog wel heeft. Keer cadeau gehad van z’n vader of zo. Hoe het ook zij, zijn galavoorstelling met zwart in Hoogeveen lijkt zo uit het boekje weggelopen. Met Joël in de rol van Carl Buster Smith. Hetgeen als een compliment bedoeld is, want dat was een erkend verdediger in die tijd. En goede verdedigers zijn hier altijd schaars geweest. Het heeft ons vele voetbal- en damtitels gekost.
We schakelen over naar Hoogeveen. De thuisclub is ongetwijfeld content met de paring aan bord 1 en de taak van de witspeler is evident: alle ballen de tribune in. Je hebt dammers die daar niet tegen kunnen maar Ton, pardon, Jan Mente is in zijn element. Joël trouwens ook, want de komende afwikkeling heeft hij vast voorzien.
Vergeet je computer. Bord, schijven, pocket en een biertje erbij en smullen maar:

1. 32-28 19-23 02. 28×19 14×23 03. 34-29 23×34 04. 39×30 16-21 05. 31-26 21-27 06. 44-39 18-23 07. 50-44 12-18 08. 30-25 07-12 09. 25×14 10×19 10. 40-34 05-10 11. 35-30 15-20 12. 30-25 10-15 13. 25×14 09×20 14. 45-40 01-07 15. 40-35 20-25 16. 34-30 25×34 17. 39×30 15-20 18. 44-39 03-09 19. 30-25 20-24 20. 49-44 04-10 21. 37-32 11-16 22. 32×21 16×27 23. 41-37 07-11 24. 46-41 09-14 25. 37-32. Wit staat gedrukt en hoopt op wat lucht na de volgende afwikkeling.

25. … 27-31! 26. 36×27 24-30 27. 25×34 23-28 28. 32×23 18×49 29. 33-28! 13-18 30. 38-32 49×38 31. 42×33. 19-24. Volgens Jan Mente is de stand nog steeds goed houdbaar, maar wit zit nu eenmaal in de rol van opgejaagd wild en kiest ten onrechte het hazenpad. 32. 27-21 14-19 33. 32-27 17-22! 34. 28×17 11×31 35. 26×37 10-14. Zwart heeft geen haast met 8-13 en 24-30 en wel om de volgende reden: 36. 39-34? Vooruit, nog een plaatje.

Wit ziet een Carl Buster Smithiaanse ontsnapping schemeren. Maar die klopt niet. 30 08-13! 37. 34-30 06-11! 38. 21-16 14-20! 39. 16×07 02×11 40. 30-25 11-17! 41. 25×23 18×38 42. 48-42 38-43 43. 42-38 43×32 44. 37×28. Joël heeft het tot een 4 om 4 afspel gebracht, maar Jan Mente heef het allemaal voorzien: 44. … 12-18 45. 47-42 13-19 46. 42 38 18-22 47. 38-33 22-27 48. 41-37 17-21 49. 35-30 24×35 50. 33-29 27-32. Wit geeft op.

Bord 2. Benjo Verberkt – Zainal Palmans 1-1

Een jaar geleden schreef ik na een bedenkelijke reeks des Verberkts: “Hopeloze vormcrisis? Welnee, Benjo is té goed in vorm en bruist elke keer weer van energie en prestatiedrang. Maar dat is geen competitie lang vol te houden. ”
Gelukkig kwam Benjo de gevolgen van een bij de seizoenstart per abuis gevolgde Training tijdig te boven en bracht in de slotfase nuttige punten binnen conform het adagium: Laat de tegenstander ook eens het werk doen. Dit seizoen gaat het toch een stukje beter. Wellicht nieuwe energie na de overgang van het rustieke Haren naar de bruisende Groninger binnenstad. Toch is Benjo allerminst tevreden over de opgebouwde score. In plaats van min 1 had dat een gezonde plus 3 kunnen zijn. Speel de potjes met Johan Rademaker, Sipke Doller en Gerben de Wit maar na. Zainal Palmans begreep heel goed dat de bijna 200 ratingpunten onderling verschil de generatie Benjo niets zegt. En probeerde terecht geen ijzer met handen te breken. De verdienste van onze medewerker is dat hij dat zelf ook niet van plan was. Nadat de aanvankelijke hekstelling op de 17e zet door Benjo was weggeruild, was het laveren geblazen. Toch knap als je dat als dynamische Brabander 40 zetten volhoudt. Ik zou het niet kunnen.

49. 37-31!23-29 50. 31-26 29×38 51. 26×17 38-42 52. 17-12 42-47 53. 12-07 47-41 54. 07-02 41×19 55. 02-07 19-10 56. 27-22 16-21 57. 07-01 10-15 58. 01-40 Remise.




.
Bord 5. Klaas-Hendrik Leijenaar – Kor de Groot 2-0

De witspeler heeft ooit nog een blauwe maandag in ons eerste gespeeld en heeft derhalve een prima leerschool gehad. Dan heb ik het natuurlijk niet over de techniek, maar over het opbouwen van het broodnodige relativeringsvermogen. En als Hoogeveen een ding heeft gemist de afgelopen jaren is dat het wel. En dus kreeg onze Kor een pittig partijtje voor de kiezen. Al snel tekende de rolverdeling zich af. Klaas-Hendrik koos voor rustige centrumdruk en zwart ging actief ruilend voor de remise. Veertig zetten lang ging dat eigenlijk best goed.
In de diagramstand zijn de tempo’s in evenwicht en moet Kor vooral zorgen dat de witte stand niet te veel naar rechts opschuift. Ondertussen staat het 8-8 en hangt een mooie 10-10 in de lucht …

Volkomen begrijpelijk dus dat Kor hier koos voor 40. … 8-13. Misschien was 3-9 of 21-26 handiger, want nu kwam KH wit met het pientere 41. 31-26! Een lastig dilemma. Bezetting van 24 is hoe dan ook niet te voorkomen. Hup (3-8) ruilen Kor dacht ik, maar wie mijn partij gezien heeft begrijpt dat hij na lang wikken en wegen koos voor: 41. … 12-17! 43. 33×24 03-09 44. 43-39 09-14 45.39-34.
Zwart heeft zich alert verdedigd, zonde dat het hier op de valreep misgaat voor Hijken. 45. …14-9? is te vroeg. Met direct 45. … 21-27! houdt zwart het spel flexibel. Bijvoorbeeld 48-43 (17-22) 43-39
(22-18) 42-37 (6-11) 34-29 (28-33)! X (14-19) en het is zelfs wit die moet oppassen. In de partij slalomde KH uiteindelijk naar dam en een winnend afspel. Maar toch chapeau voor Kor voor zijn manhaftige verzet!

Bord 8. Rik Smit – Maikel Palmans 1-1

Al in de eerste wedstrijd tegen Het Noorden bewees Rik ons team een geweldige dienst. Eén vlammende winstpartij op negen nullen staat eigenlijk best goed. Je toont feitelijk dat je lak hebt aan gangbare patronen. Laat ik het nog een keer uitleggen. Nadat we al snel met 6-0 achterstonden, zat er niks anders op dan massaal de aanval te kiezen. Want aan 13-7 heb je ook niks. En dan kan het een keer helemaal misgaan. Maar nog wel even een zaadje planten voor het vervolg. En die mooie taak nam Rik op zich. Het was de start van een prima serie met doorgaans stevige oppositie. Toernooiprestatierating 1201 lees ik. Nou zegt me dat niet zoveel. Maar de ontspannen ogende spelvoering des te meer. Fijn eromheen! Niet schrikken van wat tempo’s tegen. Gewoon lekker dammen. Twee tikkies geïncasseerd, twee uitgedeeld, vier remises. Daar kun je mee thuiskomen.
Zodat wij ook zaterdag alle vertrouwen hadden in Rik. Want ga er maar aanstaan tegen die Maikel. Goeie spelert met een respectabel Hijken verleden. Waarbij me natuurlijk meteen zijn winst in 2005 op Baljakin tebinnen schiet. Even de krant erbij pakken. “Wat gebeurde daar tegen de klok van vieren bij het bord van de grote Alexander Baljakin? De piepjonge Maikel Palmans had met zijn vijftigste zet een dubbeloffer geplaatst in de hoop op een benauwde remise. En Baljakin ging rekenen, rekenen en nog eens rekenen. Dat kan Baljakin heel goed maar hij kon de winst niet vinden en vergat ondertussen volledig de tijd. Palmans bleef roerloos zitten, het hart bonzend in de keel “Ik hield het niet meer en toen hij nog dertig seconden had heb ik mijn ogen maar dichtgedaan Toen ik ze opendeed was Baljakin door zijn klok gegaan.”

We komen erin op de 25e zet. Rik staat onder druk maar blijft koel. We liften even met hem mee. 25. 41-37! De 1 om 2 wordt nu twee zetten lang gevolgd door een 1 om 4. 07-12 26. 44-40 09-13 27. 38-32 27×29 28. 34×32 21-26 29. 43-38 24-29 30. 39-33 19-24 31. 30×19 14×23 32. 33×24 23-28 33. 32×23 18×20 34. 25×14 10×19. Het oogt wat labiel voor wit, maar actief verdedigend wist Rik er uiteindelijk een puntje uit te peuren. Goed gedaan jochie!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.