Damrun Misker

Damrun wederom voor Roel Boomstra

In de voor het evenement nieuwe locatie aan de Odoornerweg in Emmen won Roel met 1 punt voorsprong op Wouter Wolff. Derde werd Jan Ekke de Vries, die zijn reputatie als sneldammer gestand deed. Ook nu werd er in een showroom gespeeld en manouvreerden de spelers zich om de auto’s. Bij de opening vertelde Gerrit Misker dat hij het geen probleem vond als er een speler tegen de auto zou aanbotsen. Dat gebeurde gelukkig niet, een botsing. Botsingen tussen spelers kwamen niet voor, al waren de looppaden af en toe smal.

De wedstrijd was ontspannen, de spelers namen het wel serieus.  Het is dan ook een heel ingewikkelde sport, dammend hardlopen. Of hardlopend dammen. Het is niet iedereen gegeven en je moet je er op een speciale manier op voorbereiden. (goede schoenen aantrekken bijvoorbeeld) Hoeveel kilometer er gelopen wordt weet ik niet precies, het zal wel ergens tussen de 7 en 10 kilometer zijn. Dit uit te rekenen moet voor de statisticus Koning een uitdaging zijn. Ik had zwaar het gevoel dat de afgelegde kilometers van de verschillende spelers  nogal varieerden, sommige borden stonden dichter bij elkaar. Nog even voor de mensen die niet op de hoogte van de formule zijn: er staan in een grote showroom met auto’s en beelden damborden in viertallen op tafels. Bij de borden staat wie tegen wie speelt. Iedereen speelt tegen iedereen. Er deden 11 mensen mee, zodat er 55 borden waren. Je moet van het ene naar het andere bord, van de ene kant van de zaal slalommend tussen de auto’s door. Lastig was af en toe als er een toeschouwer mee liep.

Een aantal elementen is van belang in de voorbereiding.

Allereerst uitzoeken wat de kortste route is van het ene bord naar het andere bord. Voor een aantal is dit geen probleem, maar voor de meeste spelers toch wel. Oriëntatie is een vak apart. Henk Kalk nam met Bert Dollekamp de route die hij moest lopen een aantal keer door. Ik heb een plattegrond gemaakt van mijn looproute. Niet dat het altijd hielp. Ik was op een gegeven moment de plaats van mijn partij tegen Wouter Sipma kwijt. Ik heb hem zelfs gevraagd tijdens de wedstrijd waar wij onze partij hadden..

Een damrun goed spelen vereist een delicate afstemming van de partijen. Tijd is een essentiëel onderdeel van deze formule. De klok loopt genadeloos door. Hoewel er met Fischerklokken gespeeld wordt, komt er geen tijd bij. Zeker op het laatst is het moeilijk in de geringe tijd die je overhebt je aandacht te verdelen over je looproute, het nietbotsen en de borden. Soms moet je maar kiezen voor een aantal borden die bij elkaar staan, want je loopt het gevaar ze allemaal te verliezen als je niet kiest. Als je bij een partij nog maar drie minuten hebt en je hebt nog andere partijen in de showroom kun je deze ene partij gevoeglijk opgeven, ook al sta je gewonnen: je moet nog naar de andere borden rennen. De damrun is ook speciaal omdat je iemand ouderwets door de klok kan jagen, zoals dat vroeger bij de analoge klok kon. Dat is ook de charme van deze formule. Omdat er geen tijd bij komt, moet je genoeg tijd overhouden.

Van alle spelers maakt Wouter Wolff de indruk zich het beste voorbereid te hebben. Tijdens de wedstrijd draagt hij een katoenen t-shirt in plaats van het sponsorshirt, die de andere spelers wel bleven dragen. Hij had zich na de opening nog omgekleed. Ook droeg hij een speciale korte broek, die makkelijk was bij het lopen. Daarnaast is hij van alle spelers de snelste loper zodat hij meer tijd overhoudt voor het denkwerk. Speciale loopschoenen droegen vrijwel alle spelers.

Toen één van de spelers in een drie om drie remise aanbood aan Wouter Wolff sloeg hij dit af met het zicht op de klok. Zijn tegenstander had nog maar drie minuten en het was de vraag of hij die 16 zetten die er reglementair gespeeld moesten worden nog wel zou halen. Die zou hij wel gehaald kunnen hebben, als hij zich volledig op die partij zou hebben kunnen concentreren, maar er waren ook nog andere partijen in de zaal die hij ook aan het spelen was. En je gaat dus niet al je kaarten op die ene partij zetten als je daarmee andere partijen op de klok verliest. Bovendien moet je dan maar afwachten of je tegenstander de moeite neemt om een zet te doen zo lang jij bij dat bord staat. Je ziet je tegenstander eigelijk vrijwel nooit bij de run. Als je je tegenstander aan het bord ziet staan, ga je automatisch naar een ander bord. Zelf had ik een twee om drie tegen Wouter. Ik vroeg hem of hij deze nog wou uitspelen tot het einde, of dat we maar tot remise moesten besluiten. Hij kwam terug bij het bord, keek naar de klok en constateerde dat ik nog 8 minuten had, dus nog voldoende tijd om de 16 zetten uit te voeren, ook met mijn andere partijen er bij. Dus werd mijn remiseaanbod geaccepteerd. Er is niets onsportiefs aan om door te spelen, het zit in de formule van de damrun ingebakken. Het is hetzelfde als het doorspelen in een drie om één.

De verhoudingen bij de damrun in sterkte liggen anders als bij het gewone dammen. Dat bleek wel bij de eindstand, waarbij de spelers uit het tweede team Jacob Okken, Henk Kalk, Jan Ekke de Vries en ik serieus mee konden doen. Van dit viertal was Jan Ekke de Vries duidelijk de sterkste. Zijn derde plaats was overtuigend en terecht. Voor Martin Dolfing was het even wennen deze formule, maar bij de competitie staat hij er weer de volgende week. De dynamiek van de Run verandert bij iedere partij die uit is. De looproute verandert en je hebt de mogelijkheid dieper door te rekenen.

Roel Boomstra was in dit gezelschap duidelijk de sterkste, hij beheerst ook dit metier prima.

Als er ooit een arbiter nodig is, dan is het wel bij deze spelvorm. De borden stonden soms te dicht bij elkaar, waardoor ook de klokken te dicht bij elkaar stonden, waardoor het wel eens gebeurde dat je de verkeerde klok indrukte. De linkshandigen hadden de neiging de klok aan de linkerkant in te drukken, terwijl die meestal aan de rechterkant stond. Niet alle klokken stonden aan dezelfde kant wat het ook nog verwarrender maakte. Aangezien tijd essentieel is, kan deze fout invloed hebben op de partijen. Een arbiter kan hier op letten. Je hebt de neiging je alleen op het spel te concentreren, terwijl je nog een gigantische boel andere handelingen moet verrichten. Dat maakt de formule moeilijk en dus zeer aantrekkelijk. Soms zat je zelfs met mensen praten terwijl je eigenlijk geen tijd had. Inspirerend was de aanwezigheid van Harm Wiersma, die af en toe commentaar gaf. In het tweede gedeelte van de Run gaf Bert Dollekamp commentaar alsof hij verslag deed van een voetbalwedstrijd. Het maakt de wedstrijd extra leuk. Als er geen commentaar is zou het misschien leuk zijn om muziek er bij te laten horen. De foto’s die door de persfotograaf Johan Wolfard gemaakt zijn laten een bijzondere vrolijke damgebeuren zien.

Dat was ook zichtbaar in de laatst gespeelde partij tussen Henk Kalk en Hendrik van der Zee. Over het verloop van de damrun kan ik helaas weinig zeggen omdat ik zelf speelde. Over mijn eigen klassering, gedeeld vierde, was ik meer dan tevreden, als oudste van het gezelschap en dat nog eens met de laagste rating! Van te voren visualiseerde ik al het nachtmerriescenario waarin ik alles verloor. Na afloop gaf Gerrit Misker aan dat Miskery mogelijk weer hoofdsponsor gaat worden, muziek in de oren van de vereniging. De damrun moet nog jaren voortgezet worden, het is een gouden formule en een animerend begin van de competitie.

 

2 Responses to Damrun Misker

  1. Johan Wolfard says:

    mooi artikel.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.