Eerste kampioenschap Hijken DTC een feit

Door Wouter Sipma

Zaterdag 23 juni was het dan eindelijk zover: Hijken DTC won voor het eerst in zijn historie als team een nationale titel! Wij mogen ons nu bekerkampioen van Nederland noemen. Vooraf aan de finalerondes waren de verwachtingen al hooggespannen, aangezien het viertal dat we opstelden behoorlijk sterk was met 3 (oud-) Nederlands kampioenen en mij. Met de voorzitter als chauffeur en coach hadden we helemaal geen excuses meer.

Toen we eenmaal in Huissen aankomen, zagen we tot onze grote schrik dat Witte van Moort ook flink had uitgepakt; Gerbrand Hessing en Marino Barkel waren vervangen door de sterke Gil Salomé en de Duits/Russische grootmeester Vadim Virny! Maar gelukkig zouden we hen pas mogelijk in de finale treffen en zover was het nog lang niet…

De eerste horde die genomen moest worden was RDC Rijnsburg. In tegenstelling tot Witte van Moort waren zij juist verzwakt ten opzichte van de vorige keer; maar die verzwakking bleek slechts een papieren waarheid… Hans Jansen speelde tegen Cor van Dusseldorp en dat ging heel lang heel aardig: met ragfijn positiespel (1. 32-27) werd van Dusseldorp in het nauw gedreven en Hans leek met een combinatie de kroon op zijn werk te zetten. Maar: de dam werd afgenomen en hoewel Hans’ stand nog steeds veelbelovend leek ging het van kwaad tot erger: 0-2. Roel Boomstra trof hun meest gevreesde tegenstander, Frerik Andriessen. Die ging Roel vol bravoure te lijf en speelde met het hoogst ongebruikelijke naamloos skelet. Toen was de opdracht aan Roel: wat moet je daar nou mee?. Hij kwam er niet goed uit en mocht (zoals hij aangeeft op Toernooibase) zelfs nog blij zijn dat hij met een punt wegkwam. Op bord 3 mocht ik spelen tegen Richard Meijer. Hoewel de opening er veelbelovend voor me uitzag, maakte ik enkele fouten in het middenspel waarna ik alleen nog maar kon verdedigen. Gelukkig lukte dat (op dat moment stond het 3-3, dus dat puntje was ook hard nodig!). Op het laatste bord won Martin Dolfing zoals verwacht van invaller Eric Hogewoning. Dat deed hij met een fraai offer waarmee hij een eindspel met een dam meer bereikte. Zodoende was het dus 4-4 en moesten we gaan sneldammen. Dat ging ons wat beter af: in een mum van tijd stond het 6-0 door overwinningen van Hans, Martin en mij. De partij van Roel met het opvallend snelle tempo (3 minuten plus 2 seconden per zet) eindigde in remise. Op dat moment waren we alleen maar opgelucht dat we het hadden overleefd, maar de volgende tegenstander stond alweer voor de deur: De Oldehove.

In de tweede poulefase speelden we ook al tegen hen en toen hadden we de grootst mogelijke moeite (het werd wel 5-3); dus we hadden wat recht te zetten. Onze ietwat gewijzigde opstelling bleek de juiste tegen hun vaste opstelling. Hans wist zich tegen Jan van Dijk te herstellen van zijn verlies in de eerste ronde en won. Met een fraaie positionele overwinning op ex-Hijken-1-speler Klaas-Hendrik Leijenaar boekte hij de volgende tweepunter. Ondertussen moest Roel Boomstra remise toestaan tegen Oege Dijkstra omdat de combinaties op de hoge randschijf (36) van Dijkstra niet doeltreffend bleken. Uiteindelijk wist ik tegen kopman Tjalling Goedemoed de eindstand op 7-1 te bepalen, omdat hij na een rustige partij met teveel risico op winst speelde.

De finale was gehaald. Tegen Witte van Moort, denkt u? Nee! Even verrassend als overtuigend wist damcombinatie Fryslân de Westerhaarders te verslaan (6-2) . We waren dus gewaaschuwd! De wedstrijd begon zeer voorspoedig: na een 15-tal zetten wist Hans Jansen tegen Gabriël Heerema een fraaie coup Napeleon over 5 schijven naar dam uit te halen! We rekenden ons al rijk, maar de dam bleek uiteindelijk ’slechts’ groot positievoordeel op te leveren en die stand werd prima verdedigd door Heerema. Roel en Martin behaalden twee rustige remises (in de veronderstelling dat Hans zou winnen) tegen respectievelijk Gerlof Kolk en Taeke Kooistra. Toen bleef ik nog over tegen Bastiaan Hollander. Ik was met groot voordeel uit de opening gekomen, maar ik blunderde daarna maar liefst drie keer… Eerst liep ik in een combinatie waardoor mijn voordeel verdampte, daarna dacht ik weer voordeel te krijgen, maar in werkelijkheid maakte ik het mezelf erg lastig. Uiteindelijk had ik de remisevariant gezien die ik moest spelen, maar ik moest daarvoor nog wel beslissen wélke kant ik de kroonschijf zou opspelen. In een moment van verstandsverbijstering dacht ik dat het niet uitmaakte en speelde ik pardoes de verkeerde… Tot mijn en iedereen-die Hijken-een-warm-hart-toedraagt’s geluk en verbazing bleek de stand nog net een combinatieve redding te bevatten en waren we gered… Dus was het 4-4 en werd het sneldammen om de titel. Omdat het viermaal remise was, zou er wanneer er weer viermaal zou worden geremiseerd geloot worden… We waren echter niet van plan het lot te tarten en met de eerdere ’oefen’-sneldamronde eerde die dag in de vingers waren we ook vol vertrouwen. En terecht, zo bleek! Hans sloeg weer snel combinatief toe en wist deze keer wel te winnen. Roel, die in de tweede ronde van de beker zo belangrijk was met 6 uit 3, liet nu pas zijn eerste overwinning aantekenen, maar wel op het belangrijkste moment! Toen Martin weer remise was overeengekomen met Kooistra was de titel binnen en mijn sneldampartij die weer remise werd deed er eigenlijk niet meer toe: 6-2!

Moe maar voldaan na deze slopende dag gingen we toen nog een hapje eten bij de lokale pizzeria om te genieten én om nog even te kijken waar het nóg beter kon. Daarna dreven onze wegen weer uiteen (Hans was al naar Amsterdam, Wim en Martin gingen weer naar het noorden, maar Roel en ik moesten zondag weer naar Huissen dus wij bleven in de buurt overnachten) en ging de beker onderweg naar Hijken.

Ik wil iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan dit succes!

Eerste ronde: Kor de Groot, Jacob Okken, Hans Jansen en Björn Winkel

Tweede ronde: Roel Boomstra, Hans Jansen, Michiel Kroesbergen en Wouter Sipma

Finale: Roel Boomstra, Martin Dolfing, Hans Jansen en Wouter Sipma

Verder ook nog dank aan Jacob Okken die, ondanks dat hij thuis zat met een achillespeesblessure, voor mijn gevoel meer met zijn hoofd bij de wedstrijden was dan wijzelf. Ook nog dank aan Wim Koopman voor de broodnodige ondersteuning bij de finalerondes. Ik stel voor de titel op te dragen aan Kor Scheper, ons gewaardeerd clublid, die 2 weken geleden overleed.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.