Van de teamleider

Na de 11-9 vechtoverwinningen tegen Volendam en Van Stigt Thans is het doek – ten aanzien van het prolongeren van de titel – na de 11-9 nederlaag definitief gevallen. In dit verslag wil ik behalve op de wedstrijd ook alvast terugblikken op het seizoen, dat voor ons nu min of meer voorbij is.

Allereerst de wedstrijd:

Bij teams als Apeldoorn (met spelers op de ledenlijst uit het verre Oosten), weet je nooit in welke samenstelling ze spelen. We waren ingesteld op het supertrio Tsjizjov, Anikeev en Kalmakov, maar wisten dan ook niet voor welke spelers die dan zouden invallen. Op de fiets naar de Dorpshoeve kwam ik Hein Meijer en Kees Thijssen al tegen, maar dat zei niets: Apeldoorn was in grote getale gekomen. Zo waren Bas Messemaker en Cock van Leeuwen er ook, maar speelden ze niet. Zie hier de paringen (en uitslagen):

Hijken DTC                                                  – Apeldoorn                                      9-11

1. Aleksej Domchev (1468)               – Alexander Presman (1477)              1-1 Partij

2. Wouter Sipma (1474)                    – Alexey Chizhov (1553)                   1-1 Partij

3. Jacob Okken (1396)                       – Hendrik van der Zee (1420)          1-1 Partij

4. Roel Boomstra (1544)                    – Andrej Kalmakov (1479)                1-1 Partij

5. Michiel Kroesbergen (1426)          – Kees Thijssen (1478)                       1-1 Partij

6. Hans Jansen (1466)                        – Frerik Andriessen (1404)                 1-1 Partij

7. Jan Ekke de Vries (1367)               – Michiel Kloosterziel (1391)             1-1 Partij

8. Martin Dolfing (1523)                   – Jasper Lemmen (1458)                    1-1 Partij

9. Wiebe van der Wijk (1384)           – Hein Meijer (1400)                          0-2 Partij

10. Auke Scholma (1463)                  – Raimonds Vipulis (1412)                1-1 Partij

Op alle borden een gering ratingverschil, nergens meer dan 100 punten. Maar dat is ook niet verwonderlijk bij zulke sterke teams, gemiddelde rating: 1448. In de vorige wedstrijden tegen Apeldoorn is het verschil altijd bepaald op 1 of 2 borden en nog nooit werd er aan beide kanten gewonnen. We wisten dus dat het weer een close match zou worden en we geduldig op onze kansen moesten wachten. We wilden in ieder geval op de borden 4, 6, 8 en 10 de tegenstanders flink bezig houden, terwijl bord 2, waar ik tegen Tsjizjov speelde, veruit het gevaarlijkst voor ons zou zijn (maar toch werd de wedstrijd beslist op een oneven bord..).

Ik ging inderdaad een zware middag tegemoet tegen Tsjizjov; in twee eerdere patijen speelde ik nogal fel op winst en dat moest ik twee keer met een nederlaag bekopen. Deze keer speelde ik nogal passief; Tsjizjov kreeg licht voordeel en dat weet hij als de beste uit te bouwen. Het ging van kwaad tot erger en toen ik in een 8-om-8 verrast werd dacht ik dat het over was… Toen Aleksej op dat moment bij mijn bord kwam kijken, meende ik het bekende ‘poh, poh, poh, poh, poh’ op zijn lippen te ontwaren (zie het verslag van Wiebe van de wedstrijd tegen Volendam). Tsjizjov zag het echter beter in het eindspel: waar ik nog enge varianten zag, zag hij dat alles naar remise zou leiden. Uiteindelijk koos hij een variant waarin ik de remise ook wel zag en zodoende had ik de partij wonderwel overleefd…

Ik had niet helemaal door wat er verder in de wedstrijd gebeurd was, maar ik meende vanaf mijn bord te zien dat er verder alleen (8) remises waren; dat klopte. Die waren echter niet allemaal zonder slag of stoot tot stand gekomen. Roel had tegen collegagrootmeester Andrej Kalmakov een interessante partij, maar het evenwicht werd niet verbroken, zoals Kalmakov duidelijk probeerde te maken met zijn herhaaldelijke remiseaanbod (’dit is niet normaal’). Bij Michiel was het even afwachten of zijn lange vleugel nog in het spel zou komen, maar dat lukte uiteindelijk.

Bij Hans tegen Frerik Andriessen ging het bijna mis: Hans liep in een verraderlijk offer, maar was nog net in staat twee schijven terug te geven, met voldoende compensatie voor remise. Auke had wel een interessante partij tegen Vipulis, maar wist de spanningen niet om te zetten in een kansrijke stand.

De voor ons meest interessante partij was tussen de spelers met de laagste rating van beide teams: Jan Ekke tegen Michiel Kloosterziel. Jan Ekke manoeuvreerde mooi in het speltype klassiek met een actieve randschijf. Kloosterziel nam op de 44e zet bijna een verloren bomzet, maar herstelde en nam een remisecombinatie. Wat we nog niet doorhadden, was dat Jan Ekke eerder een analytische winst heeft gemist! Zie daarvoor het verslag op AllDraughts. Erg jammer, na een prima partij!

Nadat mijn partij was afgelopen was alleen Wiebe tegen Hein Meijer nog bezig. Helaas kreeg ik toen de horen dat Wiebe in een verloren eindspel zat. Voor de wedstrijd begon hoopten we op dit bord op een buitenkansje aangezien Meijer dit seizoen al een keer verloren had. Er werd dan ook flink strijd geleverd in de partij, maar geen van beiden kreeg groot voordeel. Wiebe wikkelde af naar een vrijwel gelijkwaardig 5-om-5 eindspel, maar raakte daar op onverklaarbare wijze het spoor bijster en Meijer kende geen genade.

Een teleurstellend resultaat, maar desondanks geen heel choquerende gezien het team van Apeldoorn. We hebben gestreden voor een goed resultaat, het was een spannende wedstrijd en dit keer viel het kwartje niet onze kant op. Ik zou zeggen: beter strijdbaar met 11-9 verliezen dan een laffe 10-10 (maar nog liever een gestolen 11-9 overwinning!).

En nu over het seizoen:

We begonnen het seizoen als regerend kampioen en hebben op papier bovendien het sterkste team met een gemiddelde rating van 1451. Vrijwel iedereen bombardeert je dan logischerwijs gelijk tot favoriet en dat wisten wij zelf natuurlijk ook. Nu het niet lukt om de titel te verdedigen, roept dat natuurlijk vragen op, in de eerste plaats bij mij.

De eerste nederlaag, 13-7 tegen Huissen, was ontluisterend te noemen. Als speler probeer ik me dat dan niet al te erg aan te trekken, maar als teamleider doe ik vervolgens wel mijn best om erachter te komen hoe dat komt en wat eraan te doen is. De sfeer in het team (voor de wedstrijden althans) was nog steeds goed, maar toch was er qua resultaat een enorm verschil met vorig jaar. Tegen Culemborg ging het vervolgens iets beter, we haalden twee overwinningen, maar toch verloren we er weer drie, waaronder ikzelf. Dat probeer ik me natuurlijk zelf dan wel aan te trekken en te zorgen dat het de wedstrijd daarop niet gebeurt. Met twee nederlagen weet je dan al dat het heel moeilijk gaat worden (maar niet onmogelijk). We herpakten ons goed tegen Volendam en Van Stigt Thans, maar alles hing nu van de wedstrijd tegen Apeldoorn af (en Huissen zou nog een punt moeten verliezen..), om nog mee te kunnen dingen naar een beslissingswedstrijd voor het kampioenschap. Helaas is dat niet gelukt en zullen we moeten wachten tot volgend seizoen.

Over de gehele breedte in het team lukken individueel de dingen dit jaar niet, die vorig jaar wel (bijna) allemaal goed gingen; zo lijdt bijvoorbeeld iedereen ’virtueel’ ratingverlies sinds juli. Iedereen probeert voor zichzelf na te gaan hoe dat komt we proberen elkaar te helpen. Als je als je team dan toch je doel niet haalt, moet je als teamleider je conclusies trekken… En volgens mij moeten we vooral niet met tegenzin de rest van het seizoen uitspelen! Naar mijn mening hebben we een geweldig team, dat naast goed kan dammen, ook gezellig is. Er komen nog vijf rondes aan en ik weet al dat dat leuk gaat worden. De druk is eraf en iedereen kan vrij spelen. Bovendien ben ik blij met de terugkeer van Jacob! Hij wordt nog steeds elke wedstrijd beter en tot het volgende seizoen hebben we nog wel even. En wie weet, eindigen we toch nog op het podium. Op naar Witte van Moort!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.