11 mei 2014 – 30

Op vakantie in Tallinn: Nõmme Kevad

tallinn_estonia_map

Daar ligt Tallinn (kaartje van www.willhiteweb.com)

Afgelopen weekend (donderdag 1 t/m dinsdag 6 mei) zijn we met z’n zessen – zes mannen (Jacco Keizer, Rik Smit, Wouter Sipma, Harry de Groot, Wim Koopman en Herm Jan Brascamp, in oplopende leeftijd) – naar Tallinn geweest. ’Tallinn?’, zult u zich afvragen. Waarom zou je – zeker in deze roerige tijden – naar Rusland afreizen? Allereerst, Tallinn is geen Rusland, maar de hoofdstad van Estland, de meest noordelijke van de Baltische staten (het grenst wel aan Rusland). Sinds ’s lands onafhankelijkheid in 1991 heeft het zich uitstekend ontwikkeld. Sinds 2007 ben ik nu vier keer in Tallinn geweest en elke keer is het daar beter. Inmiddels hebben ze ook al een tijdje de euro, hetgeen ook de nodige moeite – en wisselkoersverliezen – bespaart. Verder is Tallinn een prachtige stad om te zien; het oude centrum, dat stamt uit de Middeleeuwen is goed bewaard gebleven en staat bovendien op de UNESCO-lijst van werelderfgoed. Oja, en er was ook nog een damtoernooitje, van 2 t/m 4 mei.

Voor Wim was het al de achtste keer dat hij voor het ’Nõmme kevad’-damtoernooi naar Tallinn afreisde. Elk jaar met een andere samenstelling, maar met hetzelfde doel: gezelligheid. Organisator is de qua leeftijd stokoude, maar qua geest en fysiek piepjonge Heinar Jahu (van Nõmme kabeklubi), die de drijvende kracht is achter het (jeugd)dammen in het stadsgebied Nõmme. Zijn contact met Wim is de reden dat elk jaar een stel Hiekers de weg naar dit relatief onbekende toernooi weten te vinden. Er worden steevast 7 rondes gespeeld in 3 dagen – 2, 3, 2 – met als bedenktijd een uur per persoon per partij – en niet meer dan dat! Dat zorgt natuurlijk voor een makkelijke planning maar levert ook de nodige tijdnoodkome- en tragedies op.

Photo 01-05-14 18 32 31

Ons ‘hotel’. Beter kon het niet!

Over naar de reis. Voor mij en Herm Jan begon die donderdag om kwart over zes in de ochtend met de bus van Groningen naar Bremen. We waren net de grens over en Wim belde, of we ook het telefoonnummer of adres van Harry hadden: die was niet op de carpoolplek verschenen. Herm Jan had gelukkig Harry’s adres paraat – er zijn tegenwoordig nog mensen die dingen uit hun hoofd weten, godzijdank.. – en Wim (met Jacco en Rik achterin) reed naar Gieten. Er was niets met Harry gebeurd: die wist van geen carpoolplaats en verwachtte dat hij thuis opgehaald zou worden, wat dus ook gebeurde.

Toen eenmaal iedereen op het vliegveld van Bremen gearriveerd was, werden de speelkaarten uit de tas gehaald voor het eerste potje ‘toepen’. Dat bleek een opmaat voor de rest van de week, waarin het toepen zo’n beetje een belangrijkere plaats innam dan het dammen. Vanaf Bremen door de lucht naar Riga (Letland), alwaar een Ford Galaxy (wat een Volkswagen Touran bleek te zijn) op ons wachtte. Door het – eveneens fraaie – centrum van Riga en via de enige snelweg in de Baltische staten arriveerden we ’s avonds bij het huis van Jahu. Hij voerde ons vervolgens naar onze overnachtingsplek. Dat bleek uiteindelijk een kamer met drie stapelbedden en één los bed te zijn in een kazerne, waar ook een schietvereniging huisvest. We betaalden per persoon voor de vijf nachten echter minder dan wat je in Nederland voor één nacht in een goedkoop hotel betaalt, dus dat was voor ons Hollanders allemaal prima.

Herm Jan-Wim en Harry-Rik

Herm Jan-Wim en Harry-Rik

De volgende dag moesten we direct aan de bak, er moest ook nog gedamd worden. Pas bij aankomst in die zaal, konden we – as usual – een impressie krijgen van de deelnemerslijst. Terwijl bij eerdere edities de lokale topspelers Raido Varik en Urmo Ilves, alsook de Letten Roberts Misans en Zoja Golubeva nog wel eens meededen, bleek dit jaar de sympathieke rus Andrej Napreenkov uit Sint-Petersburg de sterkste tegenstander. Toch heb ik 200 ratingpunten meer dan hij, waardoor het enige logische doel was: alle partijen winnen…

Het lot wilde (of een plagerijtje van de organisatie?) dat vier Hiekers in de eerste ronde onderling speelden: Harry-Rik en Wim-Herm Jan. Die partijen eindigden allebei in remise, waardoor ze in de tweede ronde wéér onderling moesten spelen en wéér werden het twee remises. Jacco en ik speelden de eerste twee rondes tegen Esten en een Letse en wonnen (dus?) twee keer.

Harry-Rik, eerste ronde

Harry-Rik, eerste ronde

Een fragmentje tussendoor: de stand tussen Harry en Rik die te zien is op de foto. Het beste kan Rik nu (11-17) spelen, omdat na 27-22 (18×27) 32×21 (16×27) 28-23 (19×28) 33×11 zwart een twee-om-twee na heeft met (24-29!) (of 24-30) 34×23 (12-18) 23×12 (8×6). In de partij volgde echter 1. … 4-10 2. 47-42 10-14?. Hier kon nog steeds (11-17). 3. 42-37? Maar hier kon Harry met 3. 34-29! ten minste schijfwinst afdwingen: na (11-17) zou de doorbraak met 27-22, 28-23 enz. wel beslissend zijn; daarom moet zwart 3. … 25-30 proberen, maar dat gaat ongetwijfeld verliezen na 4. 40-34 20-25 5. 29×20 15×24 6. 34-29 14-20 met een catastrofe voor zwart. In de partij kon Rik nog 3. … 24-29?! spelen en wist in wederzijdse tijdnood uiteindelijk te ontsnappen.

wim in deken

Lekker in de zon zitten… en wat was het koud!

Het middag/avondprogramma bestond steeds uit een stukje lopen door de dag, lekker op een terrasje in de zon zitten (toch Wim?), ’s avonds eten in een buffetrestaurant in het ’Solaris’ winkelcentrum en nog even wat drinken, kaarten en analyseren in de lokale Ierse pub. Vervolgens reed de Bob ons naar het ’hotel’, waar een ons al dan niet goed gezinde bewaker ons binnenliet, waarna we doorgingen met kaarten (in het beste geval) of meteen naar bed werden gestuurd (in het slechtste geval).

Wordt vervolgd…

<<< 30 januari 2014

7 juli 2014 >>>

1 Response to 11 mei 2014 – 30

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.