Harry’s Belevingswereld deel 2

Herm Jan heeft mij zodanig gemotiveerd dat ik zal proberen een terugkomend luchtig column te schrijven voor onze website in navolging van mijn eerste bijdrage “Belevingswereld“.
Ditmaal neem ik jullie mee in mijn beleving van de tweede , de derde en de vierde ronde.

Op 1 oktober scheurden twee ex-Veendammers met onze Veendammer uit het eerste vanuit Gieten naar “het onder beleg liggende” Hijken. De militairen liggende bij de toegangsbrug van Hijken werden scherp maar “Kor”daat ontweken waardoor het drietal via de achterdeur tijdig achter de borden kon plaatsnemen. Na een rustmoment voor mijzelf keek ik naar de overkant van de tafel naar mijn tegenstander van die dag Alex Boxum. Hij was op dat moment de “rust” zelve. Aangezien ik even van mijn “centrumspel” ben afgestapt vloog ik er als een “kleine” Wouter omsingelend in. En dit ging tot zet 42 ook prima. Licht in tijdnood werd ik zodanig door zijn 42ste zet verrast dat ik onterecht berustte in een schijfje achter. Na de 50ste zet de rust genomen en de chaos eens goed tot mij genomen. Stand is normaliter verloren. Tegenstander blijft wel erg kalm. Als team lijkt het goed te gaan maar is een puntje van mij zeer welkom. Dus verzin een list.  Na lang rekenwerk op de 55ste zet kwam ik tot volgend bizar plan. Op de 63ste zet niet de beste zet doen maar “gokken”. De beste zetten zouden bij goed en te voorspellen spel tot verlies leiden. De gok was simpel. Als de tegenstander de slagzet zag die ik ontvuurde was de
partij direct uit. Ziet ie hem niet dan is een punt binnen. Helaas voor mij nam Alex 15 minuten bedenktijd. Op het moment dat hij ging zetten liep ik maar snel terug naar de tafel om hem na de zet te feliciteren. Gelukkig hadden wij als team de buit binnen. Na de zet van  Alex steek ik mijn hand bijna naar voren maar gelukkig heb ik nog wat haar om door heen te strijken: 10-5 ipv 37-31, waardoor het punt voor mij binnen was.

Op 15 oktober pikte ik mijn collega Peter op in Emmen en trokken wij samen met Kor met veel positivisme naar Borne. Een 11-9 moest behaald worden. Had mij ditmaal voorbereid op een treffen met Hagreis, Broekate of Rosink. Het werd Jan Koopman. Ondanks het mooie weer was ik vrij geconcentreerd en goed gemotiveerd om de winst binnen te slepen met een mooie pot. Helaas Jan dacht hier anders over. Kreeg al na het handje schudden en voorstellen een “angst” signaal binnen van Jan.  Al snel bleek dat echt alles werd aangegrepen om zo snel mogelijk de schijven in het doosje te krijgen. Na een zet of 13 was de theoretische winst al binnen. Deze gedachte, destructieve speelwijze Jan en het mooie weer zorgden ervoor dat ik steeds meer genoot van het mooie weer buiten dan van een mooie pot binnen. Gelukkig waren er nog een aantal Hijkers binnen die mij nog met mooie en wonderlijke partijen konden vermaken. De wonderlijkste partij en de daarbij komende onrust was zowel voor mijn achterbuurman Jos die tot dan een zeer goede partij speelde en mij een druppeltje waardoor een puntje in het gevaar kwam. Jos herstelde zich snel en pakte het punt in een zwaar eindspel. De kans die ik mijn tegenstander bood voor een punt werd niet genomen. Eigenlijk logisch als je de hele tijd achteruit damt kun je niet in een keer de “vijf” vooruit vinden. Na deze laatste kans was het een kwestie van uit schuiven. De teams van Hijken pakten in Borne beide “gewoon een regelmatige overwinning”, en inderdaad aan mijn bord “gebeurde er niks bijzonders”. Gelukkig was de terugreis naar Gieten gezellig en konden wij tijdens de rit nog enkele leuke damfragmenten met elkaar analyseren.

Op 29 oktober zouden wij als team messcherp moeten zijn om een 10-10 of een 11-9  binnen te slepen tegen het iets sterker ingeschatte Heerenveen. Ik had heel veel zin in de vuurwerkpartij tegen Gerben de Wit. Enkele jaren terug een aantal vuurwerkpartijen tegen Gerben gespeeld die de “romanticus” en de damliefhebber in mij naar boven halen.
Helaas voor mij maar goed voor het team kon Gerben niet komen en moest ik spelen tegen A. Plantinga die super nerveus was of gewoon van nature hyper is. De energie stuiterde van zijn non-verbale communicatie af. Na enkele zetten werd mij snel duidelijk dat het vuurwerk op het bord van mij moest komen. Dit deed ik veels te ruig. Knalde als een “jonge” hond in om het spannend en kansrijk te maken. En inderdaad ik maakte het even spannend voor mijzelf en kansrijk voor Plantinga. Schijfverlies stond in de planning. Zelf kon ik de hierbij horende spanning perfect verbloemen en rustig met vaste hand blijven doorschuiven. Schijfje winst werd door mijn tegenstander niet gezien want hij had namelijk een hele duidelijke opdracht mee gekregen tegen mij. Gewoon zodanig hakken dat een remise wordt bereikt. En zoek zeker niet de confrontatie met Harry op. Na 25 zetten kreeg ik een beetje grip die steeds door ruiltjes werd onderbroken. Aangezien ik overtuigd was dat aanvallend blijven spelen alleen zou leiden tot een bloedeloze 1-1 ging ik weer eens gokken. Besloot om niet te gaan aanvallen maar te gaan verdedigen. En liet hem het spel maken. Helaas voor mij ging hem dit zeer goed af waardoor ik nog even scherp moest blijven spelen om de remise binnen te halen. Op het allerlaatste moment leek het er even op dat ik hem met een vreemd ogende zet nog kon verleiden om zijn dam op 2 te halen waardoor ik prachtig de winst binnen zou slepen. Gelukkig was mijn tegenstander zeer content dat hij zich aan de opdracht had gehouden en mij een punt had afgesnoept. Zelf was ik wederom zeer blij met de teamprestatie en het feit dat wij een 10-10 hebben behaald. Zondags keek ik even naar de partij van Rob en was er een klein moment van teleurstelling dat het geen 11-9 was geworden. Maar ja, had ik zelf ook maar beter gegokt.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.