12 maart 2016 – 38

Op avontuur in China (deel I)

IMG_7668[1]

Van 25 februari tot en met 3 maart vond in het Chinese Huai’an de eerste IMSA (International Mind Sports Association) Elite Mind Games plaats. Dit toernooi (dat eigenlijk eind 2015 of januari 2016 had moeten plaatsvinden) is de opvolger van de SportAccord World Mind Sports Games, dat de afgelopen vier jaar (d.w.z. 2011-2014) plaatsvond in Peking. Behalve dammen wordt er ook geschaakt, gegood, gebridget en gexiangqiet (xiangqi is Chinees schaken). Bij deze een verslag van mijn belevenissen aldaar!

Daarheen

Jermakov 388

Jermakov diagram 388, probeert u het zelf eens..

Ik vloog al op zondagmiddag 21 februari in het gezelschap van Olga Kamyshleeva en Ester van Muijen vanaf Schiphol, bestemming: Shanghai. Ruim voor de start van toernooi, om rustig aan het tijdverschil (+7 uur) te kunnen wennen. Dat we die dagen in een vijfsterrenhotel (op aanraden van Alexander Baljakin) in Sjanghai moesten overbruggen, was helaas niet anders… Van de 10,5 uur durende vlucht kan ik me herinneren dat ik combinatie 388 uit boekje van Jermakov en Galkin heb opgelost, de nieuwste James Bond-film heb gekeken en een uurtje heb geslapen; u begrijpt zelf wat onevenredig lang geduurd heeft..

IMG_7839[1]

Bij de Maglev

De vlucht verliep verder voorspoedig en vanaf vliegveld Shanghai Pudong konden we een stuk richting centrum met de magneettrein Maglev, die een topsnelheid van 300 km/h haalde. Nadeel is wel dat je daarmee ook snel op je bestemming arriveert, dus van de snelheid zelf kun je niet zo lang genieten; vandaar dat achtbanen altijd zo’n ingewikkelde vorm hebben, gok ik. Maar dat terzijde. We kwamen rond twee uur in de middag aan in het hotel, waar de grootste uitdaging niet in slaap vallen was. Voor het avondeten vonden we een restaurantje met van alles in het Engels, de naam, het menu en zelfs de decoratieve teksten op de muur. Daarmee hield het echter ook direct op; het zevenkoppige personeel sprak even goed Engels als wij Chinees! De service was overigens wel gewoon goed en we hebben lekker gegeten (al kan ik jasmijn-grapefruitthee niemand aanbevelen).

IMG_7714[1]

Skyline van Sjanghai

De overige dagen in Sjanghai hebben we druk verder ‘geacclimatiseerd’ met andere dammers (Jade boeddhatempel, People’s Square, de Bund en het Sjanghai World Circus), tot we woensdagavond dan eindelijk naar Huai’an vlogen. Deze vlucht zat vol met denksporters en ik zat naast een stel schakers. Niet de eersten de besten: de Duits kampioene Elizabeth Pähtz en de Indiër P. Harikrishna (‘Harry’) uit de top-15 van de wereldranglijst. Zij waren wel geïnteresseerd in dammen en dit keer was het hún beurt om zich stuk te bijten op Jermakov; gelukkig had Ester enkele testen mee van de CMT (centrale meisjestraining), die ze wél konden oplossen. Helaas is dit het enige contact met hen geweest: bij aankomst op het vliegveld werden de dammers van de rest van de denksporters gescheiden in een aparte bus en naar een ander hotel gebracht…

Daar aangekomen

IMG_7866[1]

Vogelkooien in het park

Huai’an is een stad in de provincie Jiangsu met zo’n vijf miljoen inwoners(!), waar de gemiddelde andere aardbewoner nog nooit van heeft gehoord. Veel bijzonders heb ik er echter niet gezien. Gelukkig bood het parkje voor het hotel genoeg vertier: Chinezen dansten, badmintonden, fitnesten en jogden er. Rond het middaguur was het meest opzienbarende schouwspel te zien: enkele locals brachten met hun beklede elektrische scootertjes hun parkieten(?) naar het park en hingen die in kooitjes aan de bomen. Waarom dan? Volgens mijn vader zou het training zijn voor zangwedstrijden; door in de (luide) buitenomgeving te zingen, ontwikkelen de vogels een krachtigere zang, wat meer punten oplevert. Klinkt plausibel.

China deelnemers

Groepsfoto, klik om te vergroten (fotograaf: Jacek Pawlicki)

Maar wij waren daar natuurlijk om te dammen. 24 mannen en 20 vrouwen hebben zich hoofdzakelijk op basis van het World Cup-klassement gekwalificeerd. Voor Nederland speelden Alexander Baljakin, Wouter Wolff en Frank Teer bij de mannen (Roel Boomstra en Jan Groenendijk waren gekwalificeerd, maar speelden niet vanwege studieredenen) en Olga Kamyshleeva, Vitalia Doumesh en Ester van Muijen bij de vrouwen, die apart speelden. Omdat het toernooi slechts een week duurde en de organisatie ons toch veel wilde zien spelen, werd er gespeeld met versnelde tempo’s: twee dagen rapid, twee dagen blitz en drie dagen superblitz. Ik vind het jammer dat er niet gekozen is voor een format waarin ook lange partijen worden gespeeld; sneldammen (‘dammen zonder denken’) is wel spectaculair, maar leidt tot kwalitatief mindere partijen. De Afrikaanse spelers zullen daar allicht weer anders over denken: zij zijn van nature gewend om snelle partijen te spelen.

China zaaloverzicht

Zaaloverzicht, klik om te vergroten (foto: Jacek Pawlicki)

De omstandigheden voor de spelers waren voortreffelijk: ruime eenpersoonskamers en bij de maaltijden een ruime keuze uit Chinees én Westers eten, hoewel dat niet altijd warm was. Het personeel sprak niet fantastisch Engels, maar er stond voor ons vrijwel 24/7 een tolk klaar, die zich helemaal uitleefde in zijn rol (‘This is not a bus, we’re on a ship called the Black Pearl and I’m your captain!’). De toernooizaal was ruim opgezet, waar spelers werden voorzien van water, koffie, thee en lekkernijen om tussen de rondes door weer wat op energie te komen. Over lekkernijen gesproken: tijdens het toernooi waren er drie spelers jarig (op twee verschillende dagen) en de organisatie had voor hen een dikke vette verjaardagstaart geregeld; daar scoor je bij mij altijd punten mee. De wedstrijdleiding lag in handen van internationaal arbiter Johan Demasure, geflankeerd door Claude Ngondiep (Kameroen) en Liu Pei (China); vanzelfsprekend verliep het toernooi uitstekend, al klaagde Demasure van tijd tot tijd wel dat zijn ervaring als schooldirecteur goed van pas kwam bij sommige spelers, die zich als kleuters gedroegen.

Team KNDB

Team KNDB

Waren er dan geen minpuntjes? Wel als je het vergelijkt met de vorige editie in Peking; daar werden de wedstrijden ook uitgezonden via YouTube, met live commentaar. Nu waren er wel 19 e-boards, maar ik heb niet het idee dat de wedstrijden veel gevolgd zijn (althans in Nederland); met de uitzendingen op YouTube was het in ieder geval zeer de moeite waard om het later nog eens terug te kijken. Ook jammer was dat de dammers verwijderd waren van de andere sporten; de schakers, goërs, bridgers en xiangquisten sliepen en spelen in een ander groot hotel op ongeveer 20 minuten rijden van ons hotel, wat het praktisch onmogelijk maakte om de andere sporters aan het werk te zien. Juist dat was ook een van de charmes van de WMSG in Peking, hoorde ik uit ervaringen van andere spelers. De reden van de organisatie dat er voor dammen geen plek meer was in het andere hotel kon worden weerlegd, er was simpelweg wel plek in het andere hotel; laten we hopen dat er achter deze ‘miscommunicatie’ geen diepere betekenis verscholen ligt. In Huai’an heeft de IMSA een contract getekend om de komende drie jaar de Elite Mind Games in de provincie Jiangsu te laten plaatsvinden; hopelijk zijn dan alle sporten weer gezamenlijk.

Zo, dat was heel veel gelul en wat foto’s. In het tweede deel aandacht voor het toernooi met wat fragmentjes!

<<< 13 augustus 2015

>>> 2 april 2016

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.